Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΤΖΑΜΑΝΗ ΣΤΗΝ “ΤP” ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΓΑΒΡΗ.

Προσπαθώντας να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να προλογίσω την εξαιρετική συζήτηση που είχα με την Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη, συγκεχυμένες έννοιες μπλέκονται στο μυαλό μου ως αποτέλεσμα της προσπάθειάς μου να εξαίρω την δημιουργικότητα, την τέχνη , την φιλοσοφία και την νέα προοπτική που δίνουν άνθρωποι όπως η Κωνσταντίνα σε μια εποχή που η τέχνη, η σκέψη αντι να έχουν μπει μπροστά στα γεγονότα, ως άλλη πυξίδα στον χαμένο οδοιπόρο Έλληνα, ακολουθούν ένα παράλληλο μονοπάτι αφου ο πανικός και η τρομολαγνεία των ΜΜΕ έχουν μπει ανάμεσα ως συρματόπλεγμα. Η Κοτζαμάνη έχει καταφέρει ακριβώς αυτό, να κόψει το συρματόπλεγμα και μέσα απο τις ταινίες της να παρουσιάσει με εντεχνο τρόπο μια νέα προοπτική που αγγίζει το σουρεάλ αλλα πατώντας γερά στην κοινωνική πραγματικότητα αναδεικνύοντας τα σοβαρά προβλήματά της σε επίπεδο σκέψης και φιλοσοφίας.  Ας πετάξουμε τις παρωπίδες μας λοιπόν…

Γαβρής Άγγελος.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ..

koko

Η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη είναι απόφοιτος του τμήματος Κινηματογράφου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης της σχολής Καλών Τεχνών. Οι ταινίες της έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή Φεστιβάλ και έχουν κερδίσει βραβεία.

Η ταινία  Washingtonia (24 min) http://www.washingtoniafilm.com/ έκανε πρεμιέρα στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Βερολίνου 2014 ενώ ήταν υποψήφια για την Χρυσή Άρκτο. Την ίδια χρονιά η ταινία τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης μικρού μήκους ταινίας από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου. Η ταινία Washingtonia κέρδισε το βραβείο EFA Award  στο Φεστιβάλ της Γάνδης και είναι υποψήφια ως καλύτερη μικρού μήκους ταινία στα Ευρωπαικά Κινηματογραφικά βραβεία της Ακαδημίας που θα λάβουν μέρος στο Βερολίνο το Δεκέμβριο του 2015.  Μέχρι σήμερα η ταινία έχει συμμετάσχει σε πάνω από 120 διεθνή Φεστιβάλ σε όλο το κόσμο ενώ έχει πουληθεί σε κανάλια στην Ευρώπη, Ασία και Αμερική.

Τον Ιούλιο του 2015 η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη ήταν ανάμεσα στους 10 ευρωπαίους νέους σκηνοθέτες που επιλέγησαν να παρουσιάσουν την δουλειά τους στο πρόγραμμα Future Frames στο 50ο  Karlovy Vary Film Festival 2015.

Η πρόσφατη της ταινία μικρού μήκους Yellow Fieber http://yellowfieber.com/ συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα μικρού μήκους του Φεστιβάλ του Λοκάρνο, Pardo di Domani , και ήταν υποψήφια για την Χρυσή Λεοπάρδαλη.

Η τελευταία της ταινία Limbo http://www.limboshortfilm.com/ γυρίστηκε σε συμπαραγωγή με το Γαλλικό Κέντρο Κινημηματογράφου CNC το ΕΚΚ και τον ΟΤΕ TV. H ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών  Semaine de la Critique 2016.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

 

Πριν μιλήσουμε για οτιδήποτε άλλο, Κωνσταντίνα είσαι ένας άνθρωπος που σε μικρή ηλικία ακόμα έχεις αφήσει το στίγμα σου στην σκηνοθεσία έχοντας πάρει μέρος σε πολλά διεθνούς εμβέλειας φεστιβάλ κινηματογράφου και έχοντας βραβευτεί απο την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου,τώρα οι Κάννες, πες μου όμως ποιά η διαδρομή σου μέχρι τις Κάννες;


χμμ δεν ξερω ποιά είναι η σωστή απάντηση σε αυτό. Από τα πρώτα χρόνια στη σχολή κινηματογράφου ξεκίνησα να κάνω ταινίες. Το Limbo είναι η έβδομη μικρού μήκους ταινία μου. Νομίζω οτι είναι πολύ απελεθερωτικό να μπορείς να μην σταματάς να κάνεις πράγματα γιατί δοκιμάζεσαι συνέχεια και απενοχοποιείς κατά κάποιο τρόπο αυτό που κάνεις. Σταματάς να λογοκρίνεσαι. Σίγουρα σταθμός ήταν η Washingtonia που ήταν η πρώτη ταινία μου που ταξίδεψε διεθνώς τόσο πολύ. Όλο αυτό ήταν μεγάλη έκπληξη για εμάς γιατί όταν κάναμε την Washingtonia δεν είχαμε καμια προσδοκία, ήταν ένα πείραμα. Σε αντίθεση το Limbo ήταν μια ταινία την οποία την ετοίμαζα πάνω από τέσσερα χρόνια. Ήταν ένα πρότζεκτ που έγινε πιο “κανονικά” με όρους παραγωγής αν μπορεί να το πει κάποιος αυτό. Σίγουρα οι Κάννες ήταν μια εξίσου ευχάριστη και απρόσμενη έκπληξη.
Τι είναι αυτό που σε έκανε να δοκιμάσεις τα όρια του Κινηματογράφου και της Φιλοσοφίας;
Νομίζω οτι δεν υπάρχει κάποια συνειδητή εκλογικευμένη ανάγκη πίσω από αυτό. Δεν ξέρω αν μπορώ να μιλήσω για φιλοσοφία όσο για μια προσωπική μυθολογία που υπάρχει σε κάθε πρότζεκτ μου, ένας κρυφός κόσμος που προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω δίνοντας του μορφή και ύποσταση.

Με το μικρό κατσίκι θα ξαπλώνει η λεοπάρδαλη. Οι λύκοι με τα αρνιά θα μένουν μαζί. Και το μικρό αγόρι θα τα οδηγεί. 12+1 αγόρια και το κουφάρι μιας φάλαινας ξεβρασμένο στην ακτή.”, αυτή είναι η εισαγωγή του Limbo, το σουρεαλιστικό μπλέκεται με το βουκολικό και ο συμβολισμός με το τοπίο… Πως προέκυψε ως ιδέα και πως πέρασες στο κομμάτι της δημιουργίας;
Είναι μια ταινία που ξεκίνησε ως ιδέα πριν πολλά χρόνια. Νομίζω περισσότερα από 5 χρόνια. Θυμάμαι οι πρώτες εικόνες που είχα ήταν ένα τσούρμο παιδιά μαζεμένα και ένα βίαιο παιχνίδι στη θάλασσα, δίπλα σε ένα ψόφιο μεγάλο ψάρι. Στην πορεία οι εικόνες αυτές μετασχηματίστηκαν σε κάτι πολύ διαφορετικό. Μέχρι τα τελευταία στάδια του μοντάζ δε σταμάτησε να αλλάζει το κέντρο βάρος της ταινίας.Limbo” ειναι το μεταίχμιο ανάμεσα σε δυο σημεία. Στη Θεία Κοινωνία του Δαντη περιγράφεται ως ο ενδιάμεσος χώρος αναμονής, ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Σε αυτό το χώρο συναντάς μόνο μικρά παιδιά που δεν ανήκουν πουθενά ούτε στο παράδεισο ούτε και στην κόλαση. Γιατί τα παιδιά δεν είναι σε θέση να κριθούν. Και ο κόσμος της ταινίας περιλαμβάνει μόνο παιδιά, 12 για την ακρίβεια, όσοι οι μήνες, οι ώρες, οι 12 Απόστολοι. Την ισορροπία σπάει το 13 παιδί που έρχεται απρόσκλητα.
‘Ολα αυτα συνδέονται παράδοξα με το κουφαρι μιας φαλαινας που έχει ξεβραστεί στην ακτή. Κανείς δεν γνωρίζει αν ζει ή αν πέθανε

Γενικά έχεις κάποιο συγκεκριμένο μοτίβο που να ενώνει την έμπνευση με την δημιουργία ή κάθε φορά είναι διαφορετικά; Ποιά η μεθοδολογία που ακολουθείς;
Νομίζω οτι καθε φορά είναι διαφορετικά, κάθε πρότζεκτ μουζητάει διαφορετικά πράγματα, διαφορετικό τρόπο σκέψης. Γενικότερα μου αρέσει να δουλέυω με τις εικόνες. Πάντα ξεκινάω από μια εικόνα με κινητοποιεί και γύρω από αυτή την εικόνα αρχίζει να εκτυλίσσεται κάτι.
Μίλησέ μου για το κομμάτι της συνεργασίας σου με όλο το team του Limbo ,απο το casting μέχρι τους καμεραμεν και απο το μοντάζ μέχρι την σκηνογραφία..


Όπως είπα και παραπάνω το Limbo ήταν ένα πρότζεκτ που ξεκίνησε τουλαχιστον 4 χρόνια πριν. Είχα αρκετό χρόνο μπροστά μου να το δουλεψω και να το επεξεργαστώ. Με τον Γιώργο τον Κερβέλα (δ . φωτογραφίας) αρχίσαμε να δουλεύουμε το προτζεκτ 2 χρόνια πριν, περάσαμε αρκέτό χρόνο μαζί να ψαχνουμε locations, ;ηταν κάτι στο οποίο δώσαμε πολύ σημασία γιατί το σκηνικό της ταινίας είναι αλλόκοσμο και προσπαθήσαμε αρκετά για να βρούμε τους χώρους στους οποίους αυτό θα μπορούσε να γίνει η εικόνα της ταινίας.
Το αλλο δύσκολο κομμάτι ήταν το casting. Στην ταινία πρωταγωνιστούν 13 αγόρια μικρής ηλικίας. Στην αρχή υπήρχε μια μεγάλη συστολή και αμηχανία απέναντι σε αυτό γιατί το να δουλευεις με παιδιά στον κινηματογράφο είναι μεγάλο ρίσκο. Όλη αυτή η περιοχή για μένα ήταν τελείως ανεξιχνίαστη. Δουλέψαμε πολύ με τα παιδιά και χρειάστηκε να περάσουμε καιρό μαζί. Όλο αυτό δεν το έκανα μόνη αλλά με την συνεργάτη μου Αρτεμις Παττακού. Χρειάστηκε να περάσουμε αρκετό χρόνο μαζί με τα παιδιά αυτά, τουλάχιστον 3-4 μήνες. Δεν τους μίλησαμε πολύ για το σενάριο. Αρχίσαμε να μοιραζόμαστε με τα παιδιά τις εμπειρίες μας, τις σκέψεις μας, τους φόβους μας. Δουλέψαμε σωματικές καταστάσεις και αντιδράσεις χωρίς να αναλύουμε σκηνές. Στην αρχή νόμισα οτι ένα μικρό παιδί δεν θα βρει ενδιαφέρον σε κάτι τέτοιο και οτι λόγω της νεαρής ηλικίας είναι πολύ μακριά από το να καταλάβει τί γίνεται. Αλλά τελικά συνέβη το αντίθετο. Στη διάρκεια αυτή τα παιδιά συνειδηποιήσανε οτι είναι είναι μέλη μιας ομάδας και αντλήσανε πολύ ενέργεια από αυτό. Στο τέλος δεθήκαμε πάρα πολύ και γίναμε όλοι ένα σώμα.
Ποιος ο ρόλος της τέχνης στην αποφόρτηση και την καθοδήγηση σε έναν βαθμό της σύγχρονης “πανικοβλημένης” κοινωνίας που μετριέται περισσότερο σε αριθμούς και λιγότερο σε ψυχή;
 
Oι κοινωνίες είναι ανέκαθεν είναι πανικοβλημένες και χαοτικές, δεν αισθάνομαι οτι είναι χαρακτηριστικό σημείο της σύγχρονης εποχής. Θεωρώ οτι η τέχνη δεν αποφορτίζει ούτε καθοδηγεί. Ίσα ίσα νομίζω οτι φορτίζει και μετακινεί. Αυτό τουλάχιστον παθαίνω όταν κάτι νιώθω οτι με αφορά στην τέχνη.
Ποια τα σχέδιά σου για το μέλλον;


Υπάρχουν οι πρώτες σκέψεις για το σενάριο της μεγάλου μήκους ταινίας μου. Ηταν μια ιδέα που ξεκίνησε για μικρού μήκους ταινία αλλά ένιωσα την ανάγκη να το επεκετείνω στη μεγάλη φόρμα. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *