URBAN STORIES: ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ-Η “ΚΑΤΑΡΑ” ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΙΠΠΟΔΡΟΜΙΟΥ

Αρκετοί είναι αυτοί που δεν γνωρίζουν την κατάρα που ακολουθεί στον χρόνο την πλατεία Ιπποδρομίου στην Θεσσαλονίκη.

Οι συνέπειές της φάνηκαν να έχουν σβηστεί για αρκετό καιρό μέχρι που οι φήμες φούντωσαν και πάλι στον σεισμό που ταρακούνησε ολόκληρη την  Θεσσαλονίκη το 1978. Παρά το μέγεθός του, το σοβαρότερο θύμα του εγκέλαδου αποτέλεσε μια πολυκατοικία, η οποία αφού κόπηκαν τα δύο τελευταία πατώματά της κατέρρευσε ολόκληρη. Η πολυκατοικία αυτή δέχθηκε το πλήγμα καθιστώντας την έτσι ως ένα ακόμη περιστατικό που ακολουθεί αυτή την μακρινή στο χρόνο ιστορία. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Στην θέση που βρισκόταν η πολυκατοικία που κατέρρευσε υπήρχε μια κατοικία πού ανήκε σε παλιά οικογένεια της Θεσσαλονίκης. Μόνη κληρονόμος μία ηλικιωμένη γυναίκα που τα χρόνια και οι συμφορές είχαν κλονίσει την ψυχική της υγεία. Την γυναίκα αυτή επισκέφτηκε ένας Πολιτικός Μηχανικός για να την πείσει να δώσει το σπίτι της αντιπαροχή. Συνηθισμένος στις αρνήσεις των υπέργηρων ιδιοκτητών, ο Πολιτικός Μηχανικός δεν σταμάτησε να την πιέζει.

Ένα Χειμωνιάτικο απόγευμα την επισκέφτηκε για μία ακόμη φορά, με αποτέλεσμα οι αποκαλύψεις της να φέρουν στο φως την απόκρυφη ιστορία της Πλατείας. «Κατοικήσαμε το σπίτι αυτό πού για χρόνια ήταν κλειστό,» είπε η γηραιά κυρία «χωρίς να γνωρίζουμε την μοίρα των προηγούμενων ιδιοκτητών του. Ήμασταν μια ευτυχισμένη οικογένεια και οι γονείς μου είχαν άλλα τρία παιδιά. Οι γείτονες πού γνώριζαν την ιστορία του, μας έβλεπαν με δυσπιστία και άλλες φορές με τρόμο. Οι γονείς μου όμως δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι ήθελαν να πουν τα τρομαγμένα τους βλέμματα. Ένα βράδυ ο τρελός της γειτονιάς, κτύπησε την πόρτα μας. Ζήτησε να δει τον πατέρα μας προσωπικώς. Στην συζήτηση εκείνη πού λίγα κατάλαβε ο πατέρας μου, ο άνδρας αυτός του παρέδωσε ένα μικρό βιβλιαράκι δέκα περίπου σελίδων, χωρίς συγγραφέα,.. με τίτλο: «Ο ΑΙΜΟΡΑΓΩΝ ΛΙΘΟΣ».

Στο βιβλιαράκι αυτό περιγραφόταν η ιστορία μιας μαρμάρινης στήλης στην οποία ήταν γραμμένα 18.000 ονόματα. Η στήλη αυτή ορθωνόταν στο σημείο που αργότερα κτίστηκε το σπίτι μας. Μία φορά τον χρόνο η στήλη αιμορραγούσε και οι Θεσσαλονικείς πού ήταν οπαδοί αλλόκοτων δοξασιών συγκεντρώνονταν εκεί και έκαναν μία Τελετή για να εξιλεωθούν από το αίμα των νεκρών που ήταν αναγραμμένοι στην στήλη. Το βιβλιαράκι εκείνο έγραφε πως η στήλη ήταν τοποθετημένη στο κεντρικό σημείο του αρχαίου Ιπποδρόμου της Θεσσαλονίκης που έδωσε το όνομά του στην πλατεία. Όταν ο Θεοδόσιος κατάσφαξε τους 18.000 Θεσσαλονικείς, τα συσσωρευμένα πτώματα λένε πως κάλυψαν την στήλη αυτή και το αίμα τους πότισε βαθιά το μάρμαρο. Τρομοκρατημένοι οι εναπομείναντες Θεσσαλονικείς, θέλησαν να τιμήσουν τους νεκρούς εκείνους, δεν τολμούσαν όμως να το κάνουν.

Κάθε φορά πού περνούσαν από το σημείο εκείνο έριχναν και μια μικρή πέτρα στην αρχή και αργότερα άφηναν ένα όστρακο, ένα σπασμένο κομμάτι αγγείου όπου είχαν χαράξει το όνομα του δικού τους νεκρού… Όταν αυτοκράτορας έγινε για λίγους μήνες ο Ευγένιος Φλάβιος στα 392, οι Θεσσαλονικείς αναθάρρησαν και χάραξαν τα ονόματα των σφαγιασμένων πάνω στην στήλη εκείνη που αιμορραγούσε μια φορά τον χρόνο, την ημέρα εκείνης της σφαγής. Αυτό δεν άρεσε στους φανατικούς εχθρούς των Θεσσαλονικέων και με την πτώση του αυτοκράτορα γκρέμισαν την στήλη. Τα χρόνια πέρασαν, το ίδιο και οι αιώνες και στο σημείο εκείνο κτίστηκε το σπίτι μας. Λένε πως στα θεμέλια βρήκαν χιλιάδες όστρακα και μια σπασμένη στήλη και νόμισαν πως αν τα απομάκρυναν θα σταματούσαν τα φαινόμενα πού χαρακτήριζαν τον τόπο. Η οικογένεια πού έμενε στο σπίτι αυτό πριν από εμάς ήταν πλούσια και ισχυρή, όλα τα μέλη της όμως χάθηκαν. Άλλος τρελάθηκε, άλλος δολοφονήθηκε κι άλλος αρρώστησε βαριά.

Το σπίτι ερήμωσε για χρόνια, ώσπου το κατοικήσαμε εμείς. Ένα βράδυ λίγο πριν πέσουμε για ύπνο, άρχισε να αιμορραγεί ο τοίχος του κεντρικού δωματίου, να ακούγονται κραυγές και χλιμιντρίσματα αλόγων. Τρομοκρατημένοι βγήκαμε έξω και κοιμηθήκαμε στο σπίτι ενός συγγενή μας. Την άλλη ημέρα δεν είδαμε ούτε ένα από εκείνα τα σημάδια. Ο πατέρας μου όμως εκείνη την χρονιά αρρώστησε σοβαρά και σε λίγους μήνες πέθανε. Η μητέρα μου δεν άντεξε τον τρόμο και κλείστηκε σε ψυχιατρείο. Ο μεγάλος μου αδελφός δολοφονήθηκε σε μια συμπλοκή, ενώ τα άλλα δύο αδέλφια μου, άγνωστο πως, πνίγηκαν στην θάλασσα. Έβλεπα να έρχεται και η σειρά μου όταν ένας άγνωστος με πλησίασε και με συμβούλευσε την επόμενη χρονιά, την ίδια ημέρα να κάνω την τελετή που συνήθιζαν οι αρχαίοι Θεσσαλονικείς, για να εξευμενίσω τα πνεύματα των σφαγιασμένων. Επειδή δεν γνώριζα τι ακριβώς να κάνω, την ημέρα εκείνη συγκεντρώθηκαν κάποιοι άγνωστοι στο σπίτι μου που έψαλαν ύμνους που δεν είχα ακούσει ποτέ.

Με την τελετή αυτή προστατεύαμε έτσι κάθε χρόνο όχι μόνο το σπίτι μου αλλά και ολόκληρη την περιοχή του αρχαίου Ιπποδρόμου. Δυστυχώς οι άνθρωποι αυτοί πέθαναν από δυνάμεις πού εμείς πια γνωρίζουμε καλά.

Εάν πεθάνω και εγώ τότε κανείς δεν θα μπορεί να προστατεύσει τον τόπο. Μην κτίσεις στο σημείο αυτό γιατί είναι καταραμένο. Αν όμως κτίσεις δίδαξε στους κατοίκους να τιμούν τους νεκρούς προγόνους μας». Αυτά είπε η γριά αλλά κανένας δεν την άκουσε. Όταν η πολυκατοικία κατέρρευσε ελάχιστοι γνώριζαν την ιστορία αυτή. Οι δύο τρείς πού ήξεραν δεν άφησαν να κτιστεί στο ίδιο σημείο ένα κτίριο κατοικιών.

Ψάχνοντας λιγάκι παραπάνω έπεσα και στο εξής σχόλιο σχετικά με την κατάρα: «Η οικοδομή δεν κόπηκε στη μέση.. ο έβδομος και ο όγδοος όροφος έφυγαν απ’ την θέση τους ως ενιαία μάζα και αποκολλήθηκε εντελώς από την υπόλοιπη οικοδομή λίγο πριν σωριαστεί και υπόλοιπη πολυκατοικία.. Οι δύο αδερφές που επέζησαν της κατάρρευσης είναι οι θείες μου (η μία εξ’ αυτών απεβίωσε το 2006, η άλλη η πιο μεγάλη ζει σε μεγάλη ηλικία). Οι θείες μου έμεναν στον 6ο όροφο. Όταν έγινε ο σεισμός και έφυγαν οι δύο όροφοι από πάνω είδαν ουρανό όπως μου περιέγραφαν.. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα έπεσε και η υπόλοιπη οικοδομή.. Οι όροφοι που είχαν αποκολληθεί έκαναν τελικά την πολυκατοικία να μοιάζει σαν να άνοιξε στα δύο. Επίσης, ο μηχανικός – εργολάβος που έχτισε την πολυκατοικία δυστυχώς καταπλακώθηκε όπως και η γυναίκα του δεν θυμάμαι αν μου είχαν πει οι θείες μου αν είχε δεύτερο παιδί..η κόρη του πάντως είχε φύγει μια βδομάδα πριν για να κατοικίσει αλλού (λόγω γάμου ή κάτι τέτοιο). Όσον αφορά το ζαχαροπλαστείο «Νίκος» ακούγονται πολλά, όπως ότι είχε κόψει μια κολώνα για να μεταφέρει τα μηχανήματά του. Κάντε εσείς τώρα τη σύγκριση.. Κολώνα που κόπηκε – Κολώνα που αιμορραγεί.

Υπάρχουν πολλά άλλα γεγονότα πιο κραυγαλέα όμως που έχω ακούσει και συνηγορούν στην άποψη της κατάρας γεγονότα που είναι δύσκολο να τα αναφέρω εδώ. Απλά κάτι τελευταίο. Ο πατέρας μου το ’59 ήταν δόκιμος  αξ/κος και υπηρετούσε στη Θεσσαλονίκη. Μετά έφυγε για σπουδές στην Αθήνα. Μου έλεγε χαρακτηριστικά ότι όταν έχτιζαν την πολυκατοικία και έκαναν εκσκαφές για να βάλουν τα θεμέλια βρήκαν άπειρα σπασμένα κομμάτια από αγγεία (όστρακα) τα οποία έγραφαν ονόματα, και μάλιστα είχαν κρατήσει και ένα για ενθύμιο. Ο πατέρας μου ποτέ δεν άκουσε για κατάρες, ιστορίες κτλ ούτε και εγώ του έχω μιλήσει. Πάντα σε κάποιον μύθο αρέσει στην αλήθεια να κρύβεται..».

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *